Zespoły Scena Tradycji 2026

Scena prezentuje wyjątkowo różnorodne, a jednocześnie zagrożone zanikiem dziedzictwo muzyczne Karpat. Motyw łuku rozumiemy nie jako podróż geograficzną, lecz jako konstrukcję, w której tradycje muzyczne i taneczne współistnieją i przenikają się, a ich pełne znaczenie ujawnia się w działaniu – w śpiewie, tańcu i wspólnym muzykowaniu.  
Program obejmuje koncerty, warsztaty tańca oraz codzienne potańcówki, umożliwiając uczestnikom kontakt z żywym dziedzictwem w jego naturalnej, wspólnotowej funkcji. Dobór wykonawców opiera się na idei „łuku Karpat” jako wspólnoty kultur: na scenie pojawią się muzycy z różnych regionów karpackich, aby pokazać ich lokalną specyfikę oraz elementy wspólne, tworzące spójny „system naczyń połączonych” – mapę muzyczną Karpat, której dziedzictwo pozostaje żywe, lecz wymaga aktywnego wspierania i popularyzacji.

Orkiestra Galicja

Znakomici muzycy i muzyczki porwą Was do tańca w rytm muzycznej podróży po dawnej Galicji – wielokulturowym pograniczu Polski i Ukrainy
u stóp Karpat
Usłyszymy żywiołowe melodie z polskiego Pogórza i ukraińskiego Podkarpacia, nuty Pogórzan, Bojków i Hucułów, a także klimaty klezmerskie.
Będą dzikie kołomyjki, polki, oberki, krakowiaki, kozaki i pieśni, przy których trudno usiedzieć w miejscu.

Kapela Samo Południe

Kolejny zespół, który porwie Was do tańca na naszej Scenie Tradycji!
Będzie lokalnie i okolicznie – zespół inspiruje się muzyką z okolic Krosna i Sanoka, z Pogórza, Beskidu Niskiego i Bieszczadów.
To region, w którym przez lata mieszały się różne kultury i tradycje. Dzięki temu powstała muzyka, którą Kapela Samo Południe wiernie stara się odtwarzać podczas swoich koncertów

Kapela Ozimkowicza

Jan Ozimkowicz był siedemnastowiecznym jarosławskim złotnikiem i tłumaczem języka perskiego. Jego imieniem inspirowana jest Kapela, której członkowie pochodzą z okolic Przemyśla (Konrad Ozimek – skrzypce) i Jarosławia (Paweł Iwan – cymbały, śpiew; Anna Iwan – basy, śpiew).

Muzycy czerpią z tradycji Pogórza Przemyskiego i Dynowskiego, ucząc się repertuaru od wiejskich mistrzów – m.in. Władysława Piroga, Wojciecha Pilcha ze Słonnego oraz Kapeli Sowów z Piątkowej. W ich muzyce słychać także dawne tańce i pieśni ukraińskie z pogranicza, a czasem melodie z dalszych stron wschodniej Polski i zachodniej Ukrainy.

Kapela gra przede wszystkim do tańca – tak jak dawniej na wiejskich potańcówkach: długo rozwijając melodie, łącząc je w suity i grając nieraz do ostatniego tancerza na parkiecie. Członkowie zespołu współtworzą także inne formacje i mają na koncie liczne występy, nagrody oraz organizację potańcówek i wydarzeń z tańcem tradycyjnym.

Skład:
Konrad Ozimek (skrzypce)
Anna Iwan (basy, śpiew)
Paweł Iwan (cymbały, śpiew)
Michał Biel (baraban, bęben obręczowy)

Kapela Apostolo

To muzyka w jej najbardziej surowej i autentycznej formie.
Kapela Apostoła przywraca energię dawnych wiejskich wesel i lokalnych potańcówek, czerpiąc z bogatej tradycji Galicyjskiego Podola i Galicji Wschodniej
W repertuarze zespołu usłyszycie kozaki, hopaki, polki, mazurki i walce – melodie, w których odbija się wielokulturowe dziedzictwo Ukraińców, Żydów i Polaków.
Inspirują się archiwalnymi nagraniami terenowymi oraz historią melodii, które po II wojnie światowej wędrowały razem z przesiedleńcami na Dolny Śląsk, Ziemię Lubuską, a nawet do Kanady i USA.

Skład Niearchaiczny

Muzyka Składu Niearchaicznego to esencja beskidzkich przestrzeni: rozległych, swobodnych i pełnych wyrazistych kontrastów. To próba uchwycenia ducha górskiego krajobrazu – wolności, która nie zna granic, i siły, która tkwi w prostocie. Zespół czerpie z tradycji Beskidu Żywieckiego, ale nie traktuje jej jako skansenu. Tworzy muzykę, która jest zarówno głęboko zakorzeniona, jak i świadomie współczesna. To nie rekonstrukcja folkloru, ale jego kontynuacja.
Dźwięki, które łączą archaiczną surowość z nowoczesną wrażliwością. Medytacja na temat czasu, pamięci i tego, co z tradycji pozostaje w nas do dziś.

Szépszerével 

Szépszerével czerpie z tradycji  zangów (Csángó) – gra tradycyjną żywiołową, energetyczną, transową węgierską muzykę ludową, wywodzącą się z rejonów
Mołdawii i Gimeszu (Gyimes), regionów, które leżą po obu stronach Karpat Wschodnich, na terenie obecnej Rumunii, a kiedyś Królestwa Węgierskiego.
Członkowie zespołu mieszkają w Budapeszcie i prowadzą dom tańców węgierskich na wzgórzu Gellerta. Muzykę i ludowe zwyczaje poznali dzięki własnemu
doświadczeniu, są bowiem uczniami wiejskich muzykantów, głównie z Siedmiogrodu.
Joanna Mieszkowicz – zakochana w węgierskiej idei domów tańca – uczestniczka taborów czango w Somosce w Rumunii oraz taboru Serketánc na Węgrzech.. Animatorka tańców tradycyjnych, przede wszystkim czango – tańca w kręgu, którego istotą jest wspólnotowość, autentyczność i korzenie.